Jazz i orzeszki.

Standardowy

Uwaga, notka z tak zwanej dupy, gdyż siedzę głęboko w życiowej rzyci i jedyne co hamuje mnie przed wyjściem na ulicę i strzelaniem do przypadkowych ludzi jest.. CEZIK!

JAK MOŻNA NIE ZNAĆ CEZIKA?!

Jego cover na „Open your eyes” to jak czekolada z Belgii, ta z musem kawowym i malutkimi orzeszkami której Ci nie wolno żreć na tej Twojej [wstrzymanie oddechu] … diecie. Nie żebym przypominała co sobie obiecywałaś na Nowy Rok. W końcu, jeżeli nie trenujesz z ciężarami, to ciężko mi Cię posądzić o wolę ze stali. Chociaż mówiąc szczerze, stalowa wola to dobra jest dla chrześcijan, co by nie uciekać jak lwy na arenę wpuszczają. Ja też sięgam po słodycze w chwili rozdrażnienia – dlatego jeżeli się spasę, będę winić za to stresujący świat nie rozumiejący moich kobiecych potrzeb. HA! Przeszło mi przez palce. WHAT A BULLSHIT.

Tak czy inaczej, szykuje się trening specjalny z kettlebell – jak tylko przestanę spać 4h na dobę i spędzać 16h przed Autocadem, to go nakręcę. Zdradzę tylko, że będzie o budowaniu siły przy średnio zaawansowanym i bardziej niż średnio zaawansowanym poziomie. Co to jest budowanie siły? To odpowiedź na nieprzemyślane przerzucanie żelastwa w myśl idei „aby było ciężko, aby się porzygać” (pardon my french). (Oczywiście nie ma to związku z JAWNĄ PROWOKACJĄ ze strony kolegi instruktora z CentrumKB Wschód jakoby opierdalam się z ciężarami. Pozdrówki.)

No. Przypomniałam Ci, że znowu prawdopodobnie pasiesz się jak tucznik na wiosnę, popłakałam nad własnym losem zombie_architekta, naobiecywałam 300 baniek i wbiłam szpilkę – wszystko załatwione. Mogę nie wyłączać Cezika i pracować na ciężkie zwyrodnienie nadgarstka dalej.

Life is joy. Pamiętaj, k-rwa!