Alergia na szejki z McDonalda

Standardowy

nie objawia się puchnąca dupą. Tak tylko mówię, żebyś nie była ZDZIWIONA.

Anyway, marnuję swoje „ferie”, „urlop”, czy jak to nie nazwać. Nie spędzam czasu na fit_gotowaniu, większej świadomości zdrowego odżywiania, pilnowaniu godzin posiłków, pełno-wartościowości posiłków, dodatkowym treningom czy specjalnym zabiegom cielesnym.

Czyli – WSZYSTKO W NORMIE, jestem robalem.

Obżeram się leżąc do góry brzuchem i zaczytując w książkach o podziemnym rosyjskim metrze – ale mogło być gorzej, bo na rynku zadrukowanego papieru pojawiły się Greyo-podobne wytwory, a w każdym niewinna kobieta jest ofiarą sadystycznego superkochanka, którego jedynym celem w życiu jest przekroczenie granic przyjemności cielesnych owej niewiasty. Drzewa wymierają na naszych oczach.

Pozostając w temacie radosnej tajemnicy (czy ktoś na sali przyzna się do czytania sadoporno lub wampiroporno?), zagadka poniżej:

Moja pierwsza reakcja na znalezisko:

SABOTAŻ I DYWERSJA!

Po przemyśleniu zasadnicze pytanie do kolegów instruktorów:
„Który z Was coś zjebał i co zjebał?!”
Urażone spojrzenia kolegów instruktorów – zapewne by nawet nie wpadli na to, by próbować mnie przeprosić – tylko chyłkiem pos..wymykali się z sali.

Chwila refleksji i następujące wnioski: mam fankę! (lub jakiś samobójca macha u nas kettlami) W każdym bądź razie – DZIĘKUJĘ! Mój wąż obiecuje poradzić sobie z ptasim mleczkiem dzielnie i bez wątpliwości.

Chociaż dalej mi to pachnie sabotażem i dywersją, jako że Blondyna wróciła na salę treningową. (Żadne zdjęcie płaskiego brzucha tak nie motywuje jak ten szczególny uśmiech drugiej kobiety. Machinalnie oczka się zwężają, ząbki zaciskają i OGIEŃ! Love it.)

Skoro więc już droga Czytelniczko nawiązałyśmy nić porozumienia na poziomie platonicznym, wyznam Ci, że naprawdę wiele się nie różnimy.
Lubię wcinać, nie odmawiam sobie często, jestem leniwa i bardzo lubię, gdy ktoś wykonuje pracę za mnie. Urodzony krytyk ze mnie. Chciałabym mało robić, dużo mieć i podróżować bez ruszania tyłka. Kocham biżuterię i buty. Miewam migreny, czuję się niedoceniona i zazdroszczę innym. Mam dziwne poczucie humoru i wrażliwość moja wraz z wyczuciem często są w zaniku jeżeli chodzi o ludzi. I jeszcze w 2011 byłam wredną kluseczką.


(nie, to nie ja trzymam piłkę – ja jestem na drugim planie)

Pozostałam wredna. Ale nie zakłamana – wiem jak to jest, gdy wylewa Ci się coś za pasek spodni, gdy bułeczki na plecach przypominają drugą parę piersi, zamiast rąk ma się płetwy morświna, a uda.. nawet nie mówcie mi o udach. JA WIEM. I dlatego, patrząc na te wszystkie CHUDE instruktorki jakiegokolwiek fitnessu, też czuję się poirytowana. Mam ochotę złamać je w rękach, a przynajmniej podnieść i wrzucić do kanału, bez otwierania kratki ściekowej. A jak już słyszę „plasterek chudej szynki i pieczywo dietetyczne” to muszę cudzić węża, bo biedne stworzenie omdlewa z przerażenia.

Nie mam za wiele zdjęć siebie sprzed dwóch lat, które by obrazowały to o czym mówię – jako zapobiegliwa kura wszystkie usunęłam na dobre. Wszystkie ciuchy zaś dobierałam tak, by sam papież mody nie mógł stwierdzić jaki mam rozmiar. Jednak trening z kettlami zawsze dawał mi tyle radości i satysfakcji, że jakoś tak sama z siebie schudłam. I tylko najstarsi znajomi ledwo mnie poznają, pytając, kiedy przestałam być pyzą.

Nie miej wątpliwości, czy trening kettlebell „coś da”. Jestem żywym przykładem jak duchowe zaprzeczenie fitnessu może być „fit”.
Jestem leniem.
Jestem hedonistką.
Nie mam czasu.
Nie mam ochoty jeść jak chomik.

P.S. Szkolenie z kettlebell za trzy dyszki już w sobotę! – 16 luty, godz.15:30, Zielona Góra.