Strach nie trenować, grzech odpoczywać.

Standardowy

Regularny trening, a właściwe regularne dzielenie się na FB/Instagramie swoimi fitporno zdjęciami – to teraz chleb powszedni. Może endomondo trochę straciło na popularności, ale selfie mają się świetnie. Obowiązkowo pod korzystnym kątem i w czarodziejskim świetle* *takim odejmującym kilo, a dodającym opaleniznę i odpowiednie cienie na mięśniach.

Bycie FIT jest trendy. O zgrozo jak fajnie.

Oprócz pojawiających się i bijących po oczach rekordów, WODów czy zapierających dech w piersi rozpisek treningowych per „Twój trening to moja rozgrzewka”, dobrze jest pokazać również szejka, eko/paleo/wege posiłek w artystycznym rozwaleniu na talerzu, albo miseczkę orzechów z garstką owoców. Ohy, ahy, aplauz i lajki nie tyle za efekty, co fakt ruszenia dupy. Cały targ próżności pod pozorem siły charakteru, gryzący po ego osoby trenujące od lat nastu.

Nie trenujesz? Jesteś spasioną świnią i przynosisz wstyd do 3-ciego pokolenia wstecz. Biegasz z koleżankami* *grupowe kuro_dreptanie pali -10 kalorii na minutę. Tak. Minus. lub czcisz Chodakowską? – a, to wporzo. Już samo gadanie o treningach oraz obowiązkowe zakupy fluoodzieży oddychająco-obciskającej, jest nobilitujące. For real, but not seriously.

Patrzę na swoje ruskie pierogi w ilości zadowalającej nawet Pudziana, macam swoje „zwichnięte” skrzydło które w nocy miałam ochotę odgryźć i wrzucić na rosół. Dla niezorientowanych – niezamierzony efekt treningu pole dance, i z niechęcią myślę o pójściu na nie swój trening, na którym muszę pohamować zawiść i uśmiechać się szeroko, gdy inni sobie fruwają na rurce lub machają kulkami i ogólnie gubią kalorie, które właśnie atakują moje poślady* przy wtórze jęków zanikających mięśni. *nie, nie będę jeść mniej.

Pierwsze stadium uzależnienia?

No chyba już z trzecie. W dodatku zdaję sobie sprawę z niskich instynktów jakie leżą u podstawy. A teraz tak szczerze, ile z Was boi się opuścić trening lub zrobić dłuższego resta? Jak okiem sięgnąć, nikt się nie przyzna. Wręcz zacznie się prychanie, że niby kto boi się, że zostanie w tyle? Że nie będzie nowych maxów? Że wręcz regres grozi?

„No przecież nie ja. Ja to robię dla siebie.”

Jez, jez jułar. I wcale nie patrzysz na ludzi obok* *internety liczą się jako obok, wcale się nie porównujesz, wcale nie ciśniesz by być lepszym od XYZ. Jesteś doskonałym przykładem czystych intencji treningowych, ścigania się ze sobą, dbania o własne ciało, żyjąc we własnym mikrokosmosie kucyków pony, sprawiedliwości i jednorożców z napędem na tęczowy pierd.

Może tak właśnie jest. Jednak w 95% przypadków obecnych na sali – po prostu nie wierzę. I jak bardzo sama chciałabym mieć wyższe priorytety i nienadgryziony profesjonalizm – sobie też nie wierzę. Mój rest, to nie rest. To więzienie 2x2m z trzema owłosionymi troglodytami i sadystycznym klawiszem. Będę musiała poważnie podejść do wyprania własnego mózgu, a potem jeszcze rozprasowania zwojów.

Pomijam trudność robienia restów, gdy jesteś świeżym użytkownikiem kettla – bo jeżeli zakwasy Cię nie rozbroją, to po prostu nie odlepisz się od kulki z powodu dzikiej radości, jaką Ci ona daje w zamian za godzinne posykiwanie. Wciąż mnie to zaskakuje, ile radości kawał żeliwa daje.

Każda skrajność jest szkodliwa. Począwszy na siedzeniu na dupie i wciąganiu chemii spożywczą nosem, płacząc nad swoją tendencją do tycia i kiepskimi genami, a skończywszy na wyrzutach sumienia, że nie zrobiło się ostrego treningu a zjadło śliwkę w czekoladzie.

Trudność robienia restów, gdy jesteś starym wyjadaczem – to naprawdę problem. Otoczenie nazywa to chorobą, ale łacińskiej nazwy nie pomnę. Jęczenie wszem i wobec, że nie możesz trenować „bo” męczy absolutnie wszystkich, a już najmocniej tych, co nie trenują, bo aktywnością fizyczną się brzydzą. Przeżywam więc swój efekt odstawienia w możliwej izolacji – minął tydzień, a mi rozsądek podpowiada, że chyba padło mi na mózg. Trzymam się w wątpliwych ryzach tylko na myśl o pogorszeniu, choć brak wskaźnika „polepszenia” doprowadza do dziwnych pomysłów i idiotycznych chęci testowania.

Idę szukać pomocy. Na pewno wrócę.

([tekst napisany. dłuższa chwila ciszy. po chwili] jajebie. Idę robić nogi. [kurtyna w dół])